MULETA
 
Gectikti bir gun hani
Ormandan ve aydinliklarin fisiltisindan
Kenti gormeye gittikti yagmurda
Yuruduktu dar sokaklarda saatlerce
Girdikte sonunda yanik yag kokulu
Cinko tezgahli bir meyhaneye
Goz goze geldikti sevimsiz bir papaganla
Demistin o gun bana, animsiyorum
Ah, acisiz bogulabilir insan.
 
Eyluldu, mavi donemiydi sanki Picasso'nun
-Denize inen atlilar-
Sonra sonra Guernica ve
"Chat et oiseau"
Yil bin dokuz yuz otuz dokuz
Yas icinde butun dunya
Sehirler yanmis yikilmis
Gorduktu ne kadar yorgun
Ne kadar caresizdi Isa
Ve demistin bir gun, animsiyorum
Mutsuzluk da bogabilirmis insani
Bir gun, aksama dogru, alacakaranlikta.
 
Basini menekseye koydu, uyudu
Bir guvercin caliligin orada
Hani
Gormeye gittikti gunesli gunde
Parki ve ordekleri
Yillarca sonra. Savastan
Ekmek kirintilari attikti havuza
Bir elim omuzunda seyrettikti uzun uzun
Dunyayi ve cicekleri
Nedense durgunlasiverdindi bir ara
Cok degil, en fazla bir kac dakika
Ve dedinki, mutluyken de bogulabilir insan.
 
Ilkyazlari sevmiyoruz artik, yaslandik da ondan mi
Askimizi seyrediyoruz sanki uzaktan
Oysa yok biten bir sey aramizda, yok da
Hep ayni kalmiyor ki yakin duygular
Demistin bunlari bir bir, animsiyorum
Mutlu da olsa insan mutsuz da
Her an yeniden yaratabilirmis kendini
Demistin, bir sabah, bir baska askla.
 
Sen olum !
Seni hic dusunmeden yasadik
Seni hic dusunmeden yasayacagiz bundan sonra.
 
 
                             Edip Cansever
                             (Ilk Yaz Sikayetcileri, Nisan 1984)